All Posts By

Weerayut Chalaruk

Experience

ซึมเศร้า…เราสู้!

คนเราทุกคนก็ย่อมมีเรื่องราวหรือประสบการณ์ที่ต้องพบเจอกับความเครียดหรือสิ่งที่ผิดหวังกันมาทั้งนั้น แต่บางทีเชื่อไหมว่า สิ่งเหล่านี้เมื่อเก็บสะสมกันมาเรื่อยๆ คุณจะรู้สึกว่า จากคนที่เคยร่าเริง มองโลกในแง่ดี วันนึงมันอาจจะทำให้โลกของคุณเปลี่ยนไปเลยก็ได้…

คือยังงี้ครับ ช่วงนี้ผมเจอเรื่องเครียดๆ มาเยอะเหมือนกัน รู้สึกว่าตั้งแต่ต้นปีใหม่ของปีนี้เลยก็ว่าได้มั้ง ทั้งเรื่องงาน ครอบครัว การเงินและอนาคต คือเป็นคนที่พอเครียดแล้วเก็บ ไม่ยอมแก้ เลือกที่จะปล่อยให้มันผ่านไปทั้งๆ ที่ปัญหามันก็ยังอยู่ แล้วพอมันเครียดมากๆ เข้ามันก็เริ่มแสดงผลออกมาทางร่างกายก่อนเป็นอันดับแรก ช่วงที่ผมเริ่มมีอาการเครียดใหม่ๆ ผมรู้สึกว่าตัวเองร่างกายอ่อนแอลง ป่วยง่าย หรือปวดท้องโดยไม่ทราบสาเหตุบ่อยๆ ซึ่งตอนแรกก็เข้าใจว่า คงเป็นเพราะร่างกายเราใช้งานหนักมั้ง

จนกระทั่งช่วงที่ตัดสินใจลาออกจากที่ทำงานย่านสีลม ผมรู้สึกว่าตัวเองเริ่มไม่เหมือนเดิม จากที่เคยมองโลกในแง่ดีได้ เคยอยู่ตัวคนเดียวแล้วไม่รู้สึกอะไร ตอนนี้ผมรู้สึกว่าผมเริ่มอยู่คนเดียวไม่ได้ เริ่มฟุ้งซ่าน มีอาการเริ่มเก็บตัว นอนไม่ค่อยหลับ จากเป็นคนที่หัวถึงหมอนก็หลับเลย คือเอาง่ายๆ ว่า รู้สึกตัวเองไม่ใช่ตัวเองอีกต่อไป เหมือนมีใครอีกคนมาสิงผมยังไงยังงั้นเลย

ทีนี้ช่วงที่เริ่มเข้าเฟสความเครียดสะสม ร่างกายมันเลยส่งสัญญาณอันตรายออกมาก็คือ เมื่อผมต้องเจอกับเรื่องที่ไม่คาดฝันหรือมีอะไรที่มันผิดแผนไป ผมจะรู้สึกหงุดหงิดแล้วฟื้นอารมณ์ตัวเองไม่ได้ หรือเป็นหนักสุดก็คือร่างกายไม่มีแรงไปเลย ยังกับช็อคยังไงยังงั้น และอีกอย่างที่ผมรู้สึกได้ก็คือสมองหรือหัวของผมมันไม่โล่งเหมือนแต่ก่อน เหมือนมีเมฆหรือควันดำๆ ที่ลอยอยู่กลางหัว ทีนี้เวลาเจอเรื่องที่เรารับมือกับสถานการณ์ไม่ทันหรือเครียด มันเหมือนฟ้าผ่าลงกลางหัวแล้วผมก็จะเบลอไปเลย คือนั่งๆ ทำงานหรือขับมอไซต์ก็จะรู้สึกปล่อยเบลอซะยังงั้น

ผมเองก็ไม่รู้สึกดีกับตัวเองที่เริ่มเปลี่ยนแปลงไป เพราะดันแสดงความเหนื่อยของตัวเองออกไปทางสีหน้าให้เพื่อนร่วมงานรวมถึงคนใกล้ชิดเห็น ทุกคนก็บอกว่าผมดูเครียดๆ เหนื่อยๆ นะ แต่เราก็คิดว่า ‘เรายังโอเค เรายังมือกับมันไหว ทำงานให้มันยึ่งๆ เดี๋ยวก็ดี’ แต่จริงๆ คุณรู้ไหม ในส่วนลึกของผมมันจะบอกว่า ‘มึงไม่ไหวหรอก มึงโคตรจะไม่โอเคเลยแหละ’ แต่นั่นแหละ บางทีมันเป็นเรื่องของมารยาททางสังคมส่วนนึงที่ทำให้ผมต้องแสดงออกไปแบบนั้น

จนสองสามวันก่อนที่ผมจะเขียนบล็อกนี้ ผมมีอาการทำงานไม่ได้เลย รู้สึกหม่นหมอง เครียดอะไรก็ไม่รู้ ฟุ้งซ่านไปเรื่อย แถมไม่มีอารมณ์ร่วมอะไรกับบรรยากาศซักอย่าง ก่อนนอนในคืนนั้นผมรู้สึกว่ามันง่วงมากๆ ตั้งแต่ 4 ทุ่ม แต่ผมนอนไม่ได้เลย รู้สึกสมองมันวิ่งตลอดเวลา พอกินยาคลายเครียดก็ยิ่งทำให้ทรมานไปใหญ่ กว่าจะได้นอนก็ตี 2 สุดท้ายผมตัดสินใจที่ไปหาจิตแพทย์ที่รักษาแฟนของผมดีกว่า (ตัวเขาเองก็รักษาโรคซึมเศร้าอยู่มา 2 ปีแล้ว นี่ก็ดีขึ้นเยอะ และหมอคนนี้ก็เก่งมากๆ ด้วย อ่านเพิ่มเติม) วันนั้นผมเลยตัดสินใจขับมอไซต์ไปทั้งๆ ที่เบลอๆ เพื่อที่จะไปหาหมอให้ได้ แต่จริงๆ ในใจมันก็จะรู้สึกอีกแหละว่า ‘มึงจะไปทำไมวะ มึงก็ยังโอเคอยู่นะเว้ย’ แต่ก็เหมือนเดิม ผมไม่โอเคกับบุคคลที่มาสิงตัวผมตอนนี้

โชคดีมากๆ วันที่ผมไปหาหมอคือวันที่หมอจะอยู่ไทยวันสุดท้าย ก่อนที่เค้าจะบินไปเที่ยวต่างประเทศ ผมรอคิวตั้งแต่ 6 โมงเย็น กว่าจะได้ตรวจก็ 5 ทุ่ม เพราะคุณหมอคิวที่โรงพยาบาลเขาเยอะ เราก็ไหนๆ มาแล้วก็รอดีกว่า (ใครสนใจคลินิกหรือรายละเอียดของคุณหมอ เดี๋ยวหลังไมค์มาถามกันได้นะ)

โอเค ทีนี้พอได้เข้าไปเจอหมอ แฟนผมก็เข้าไปในห้องตรวจด้วย ก็มีการคุยแซวกันว่า ‘หมอทายซิครับ ใครเป็นคนมาตรวจ’ หมอก็ถึงกับขำ เพราะเราเองปกติมีหน้าที่เป็นผู้คุ้มกันแฟน แต่รอบนี้กลับมาเป็นผู้ป่วยของหมอซะงั้น ซึ่งจริงๆ หมอบอกว่าก็สังเกตอาการและสีหน้าเราตอนเจอกันรอบก่อน เค้าก็คิดว่าเราดูมีอาการไม่ดี และหน้าตาดูหมองลงอย่างเห็นได้ชัด ซึ่งเราที่มองจากมุมตัวเองเราไม่เคยรู้มาก่อน จนหมอมาทักนี่แหละ เราก็เลยมามองตัวเองอีกครั้ง ก็เออหวะ เราแม่งดูไม่สดชื่นจริงๆ ด้วย

ผมก็บอกหมอหมดเลยแหละว่าอาการตอนนี้เป็นยังไง รู้สึกยังไง แล้วเราไม่อยากเป็นคนนี้ที่ไม่ร่าเริง โฟกัสกับงานไม่ได้ แถมทำให้คนอื่นรู้สึกไม่ดีกับอารมณ์ของเราอีก แต่ผมไม่ระบายปัญหาหรือสิ่งที่ทำให้ผมเครียดกับหมอฟังนะ เพราะผมก็พูดกับคนรอบตัวไปเยอะเหมือนกัน แต่มันก็ไม่ทำให้ไอ้ความรู้สึกแย่ๆ นี้มันออกไปเลย เบ็ดเสร็จหมอก็วินิจฉัยแล้วก็เรียบร้อยครับ ผมก็กลายเป็นคนที่มีภาวะซึมเศร้า เพราะถึงแม้คิดจะทำร้ายตัวเองน้อย แต่การที่มีความหม่นหมองหรือไม่สดชื่นกับแวดเล้อมเนี่ย มันก็ทำให้เราเข้าข่ายซึมเศร้าได้แล้ว

สุดท้ายก็รับยาหมอมากิน ผ่านมาสองวันตอนนี้ก็รู้สึกว่าดีขึ้นเยอะเลยเหมือนกัน จากที่มันมีเมฆดำๆ ตอนนี้ก็เบาลง แถมผมรู้สึกว่า การที่เรารู้ตัวก่อนว่าเราไม่โอเคและเราก็รีบไปหาหมอ มันเป็นสิ่งที่ดีมากๆ เลย เพราะถ้าเราลองปล่อยไว้อีกซักพัก แล้วอาการมันก็เริ่มลุกลาม อนาคตผมก็คงต้องปรับตัวกับตัวเองใหม่อีกยาวแน่นอน อีกอย่างถ้าไม่มีคนรอบข้างที่ใส่ใจหรือคอยดูแลกันมา ป่านนี้ก็คงยังนอนซมติดเตียงอยู่เหมือนเดิมแน่ๆ ขอบคุณที่กำลังใจมากๆ เลยนะครับ

ทุกคนก็เหมือนกันนะครับ ถ้าคุณรู้สึกว่าตัวเองไม่เหมือนเดิมหรือคุณไม่โอเคกับจิตใจของคุณตอนนี้ ไปหาหมอกันซะแต่เนิ่นๆ เพื่อกลับมาพบกับความสดใสอีกครั้งนึงกันดีกว่านะครับ แต่ตอนนี้…วีวี่คนเดิมของพวกคุณจะกลับมาในไม่ช้านี้นะ 😀

No Comments
Entertainment

ไม่ใหญ่แต่ดำสนิท! ไปดูมาแล้วกับโรงหนัง Samsung LED Cinema

เดี๋ยวนี้เทคโนโลยีของจอหนังเริ่มจะล้ำลึกขึ้นทุกทีๆ ตั้งแต่ IMAX เอย 4DX เอย หรือจะเป็นจอ Screen X ก็ตามแต่ เมื่อช่วงเดือนเมษาที่ผ่านมา โรงหนังที่มีคนแวะเวียนมาดูมากที่สุดอย่าง Paragon Cineplex นางเปิดตัวโรงใหม่ชื่อว่า Samsung LED Cinema ขึ้นมา ด้วยความเป็นมนุษย์กี๊คจอหนัง (มีคนตั้งฉายานี้ให้…) ก็เลยไปหาข้อมูลจากรีวิวแล้วก็สื่อต่างๆ ที่เค้าไปดูตอนเปิดตัวมา เค้าเคลมว่าเป็นจอหนังที่คมชัดมาก เพราะมันคือการเปิดหนังบนจอ LED นั่นแหละ ไม่ได้พึ่งพาเครื่องฉายแต่อย่างใด ด้วยความอยากรู้ก็ต้องไปพิสูจน์ให้เห็นกับตา!

No Comments
To be monk

ใต้ร่มกาสาวพัสตร์ – อุปสมบท

กลับมาแล้วครับ หายไป 17 วัน สถานะเป็นทิดวีเรียบร้อย ตลอดระยะเวลา 17 วันในการศึกษาเล่าเรียนพระพุทธศาสนา ยอมรับว่าได้อะไรมากกว่าที่คิดนะครับ ทำให้ผมรู้ว่าตัวเองเป็นคนยังไง เรียกง่ายๆ ว่าสันดานตอนนี้เป็นไง ฮ่ะๆ ทำให้รู้ว่าพระพุทธศาสนาที่เป็นจริง เป็นไปตามหลักพระธรรมวินัยมันไม่ใช่แบบสมัยนี้เลย เดี๋ยวจะมาเขียนเล่าให้ฟังแยกออกไป วันนี้มาเล่าเรื่องวันแรกที่บวชก่อนดีกว่า

No Comments
To be monk

ใต้ร่มกาสาวพัสตร์ D-2

อีกสองวันจะใกล้เข้าสู่วันบวชจริงๆ แล้ว วันนี้มีโอกาสได้ตื่นตามปกติ (คือตื่น 10 โมง…) เพราะวันนี้ไม่มีอะไรต้องไปทำนอกจากซ้อมกับพระที่วัดอย่างเดียว วันนี้เลยได้พักผ่อนเยอะหน่อย แล้วก็ช่วยที่บ้านเตรียมของเตรียมงาน เพราะพรุ่งนี้ก็จะมีญาติบ้าง เพื่อนพี่น้องบ้างมาที่บ้านกันบ้างแล้ว

No Comments
To be monk

ใต้ร่มกาสาวพัสตร์ D-3

‘อุกาสะ วันทามิ ภันเต, สัพพัง อะปะราธัง ขะมะถะเม ภันเต, …’ ไม่ว่าจะตื่นนอน ระหว่างนั่งรถ กินข้าว เล่น RoV หรือจะก่อนนอน 3 วันที่ผ่านมาท่องแต่คำกล่าวนี้ตลอดเวลา หนึ่งคือกลัวลืม สองคือมันหลอนสมองมาก แม้แต่คิดจะฟังเพลงยังไม่กล้า (นี่ MAMAMOO ออกเพลงใหม่) เรายังไม่กล้า loop มากเลย เดี๋ยวมันจะลืมซะก่อน

No Comments
To be monk

ใต้ร่มกาสาวพัสตร์ D-4

นับถอยหลังเข้าสู่วันที่ 4 ก่อนเข้าอุปสมบทแบบจริงจัง ภารกิจของวันนี้ตั้งแต่เช้าคือไปบ้านยายครับ ไปขอขมาคุณยายที่ชัยนาทแล้วก็ให้ท่านขลิบผมเรา พอดีแกป่วยเดินทางไม่ไหว ก็เลยไปหาเองเลย พอบ่ายก็กลับมาวัด มาซ้อมตามเดิม วันนี้เจอพระอาจารย์ที่เค้าดูแลส่วนพิธีบวชจริงๆ อย่างที่บอกไปว่ามีพี่คนนึงเค้าบวชต่อจากเราเลยอีกวัน ก็มาซ้อมด้วยกัน นี่ก็คุยกับเค้าจนสนิทละ (กะว่าอยู่ในวัดนี่เกาะพี่แกแน่นอน ฮ่ะๆ)

No Comments
To be monk

ใต้ร่มกาสาวพัสตร์ D-5

เคยกันหรือเปล่าครับที่เราใช้ชีวิตกันบนโลกใบนี้จนเหนื่อยเกินไป พอเหนื่อยมากๆ แล้วก็ไม่รู้จะแก้ปัญหายังไงดีให้เราหายเหนื่อย เล่นเกมก็แล้ว ซื้อของมาปรนเปรอตัวเองก็แล้ว ยังไงก็ไม่หายเหนื่อย ที่พูดมาผมก็ทำมาหมดละ สรุป ไม่รู้จะทำยังไง บวชเลยดีกว่า ไหนๆ ก็ไหนๆ ละ ซีรีย์บล็อกนี้ก็เลยมาเล่าให้ฟังว่าแต่ละวันตั้งแต่ก่อนบวชยันจนถึงวันบวช กิจวัตรแต่ละวัน แล้วก็สึกออกมาเป็นยังไงบ้าง นี่ถือเป็นความท้าทายของตัวเองอีกอย่างเหมือนกัน

No Comments
MacOS Programming WordPress

วิธีตั้งค่า permission ของไฟล์ WordPress บน localhost

ผมเป็นคนนึงที่มีปัญหาเรื่องการพัฒนาเว็บจากในคอมตัวเอง (MacOS) บน localhost แล้วพอเอาไปขึ้นบนโฮสท์จริงก็พบว่าปัญหาเยอะมาก เรื่อง permission ของไฟล์เอย เรื่องการอัพเดตไฟล์บนโฮสท์จริงไม่ผ่านเอย แล้วก็เป็นมาตลอด วันก่อนเพิ่งพบทางสว่างว่า จริงๆ เราควรแก้ user ของ Apache HTTP Server ซะก่อน ให้มันเป็น _www ซะ แล้วก็จัดการเซ็ท chmod ให้เป็น 775 ซะ ทีนี้พอเอาไปใช้งานจริงก็จะไม่เกิดปัญหาละ อัพเดตอะไรก็ง่ายดาย

No Comments
Experience

สวัสดีปี 2561

สวัสดีเอื้อยอ้ายทุกท่านที่ยัง subscribe บล็อกนี้อยู่ครับ คิดว่าอาจจะมีบางท่านแอดฟีดบล็อกนี้ไว้ใน Reader มันก็คงไปโผล่ที่ไหนซักแห่งแน่ๆ 555 แล้วก็ขอสวัสดีปีใหม่ทุกท่านอีกครั้งนะครับ ปีจอโฮ่งๆ พุทธศักราช 2561 หรือคริสตศักราช 2018 หรือ รัตนโกสินทร์ที่ 237 หรือ (พอแล้ว!)  ปีนี้ขอให้มีความสุขมากๆ กันถ้วนนะครับ 🙂

โอ้โห… พอเหลือบไปมองตัวเลข post ในบล็อกแล้วก็พบว่า ไม่ได้เข้ามาเขียน 1 ปีเต็มๆ … วดฟฟฟฟฟ ก็ไม่ได้หายไปไหนมาหรอกครับ งานมันเยอะ แล้วก็จัดการตัวเองไม่ได้เลยปีที่แล้ว เละเทะสุดๆ ถ้าใครแว๊บๆ เข้ามาเมื่อปีก่อนก็จะเห็นว่าบล็อกมันเละๆ ซักพักมันก็เปลี่ยนธีมอีกละ ซักพักมันก็มีบทความประหลาดๆ มาจากไหนวะ นั้นแหละครับ… ความสันดานเสียของผมเอง แบบ เอ้ะ เข้ามาละ แก้ๆ ไม่ทำแม่งละ ปิดจอ พอเปิดมาใหม่ จะแก้ธีมใหม่ ไม่เอาละ พอ อยู่เงี๊ยะ! ปีที่แล้วบล็อกก็เลยตายห่าสนิทไปเลย ฮืออ

No Comments