สองพันห้าร้อยห้าสิบหก (๒๕๕๖)

เหลือเวลาอีกไม่กี่ชั่วโมง (จากที่เขียน) ก็จะเป็นปีใหม่ตามสากลโลกละ ตั้งแต่ขึ้นปี 1 ก็คิดว่าชีวิตในช่วงข้ามปีเก่ากับใหม่ของข้าพเจ้าก็ไม่ได้มีความหวือหวาเหมือนแต่ก่อน ส่วนใหญ่ไม่อยู่บ้านเล่นคอมข้ามปีก็โดนครอบครัวลากไปเที่ยวแล้วไปจบที่บ้านย่าเสมอ ซึ่งปีนี้ก็เช่นกัน… เขียนบล็อกอยู่ที่บ้านย่าด้วย AIS 3G (น้ำตาจะไหล ของเค้าดีจริงๆ T^T) ซึ่งมันก็ซ้ำไปซ้ำมาแบบนี้แหละ ก็หวังใจว่าปีใหม่ต่อๆ ไปจะได้เปลี่ยนมุมมองตามชีวิตที่อยากจะทำกับเค้าซักที อยากไปกระโดดข้ามปีที่ลาว หรือไปหนาวข้ามปีที่ดอยไหนซักแห่ง คนอื่นอาจจะเขียน Year In Review ของแต่ละคนไปละว่าที่ผ่านมาเขาทำอะไรบ้าง สำหรับของเราก็รอไปก่อนนะ พอดีอยากลองฝีมือทำเว็บเจ๋งๆ ซักหน่อย คาดว่าไม่เกินอาทิตย์นี้จะเสร็จ แต่ก็สรุปเป็นคำพูดหน่อยนึงก็ได้ว่า “ปีมหาโหด” ทั้งปีได้พักแบบเที่ยวจริงๆ ไม่กี่ครั้งเองมั้ง ทำ Senior Project กับฝึกงานนี่ก็จะไม่มีแรงละ (อ่านบันทึกเด็กฝึกงานได้ที่นี่) แถมเป็นปีที่เคราะห์ซ้ำกรรมซัดแบบเต็มสตรีมมาก หลังตรุษจีนแก้งชงปั๊บ ป่วยแบบจะตายเลย (สาระเลยนะ มีวันนึงตัวร้อนแบบจะระเบิดอะ นอนบนเตียงไมาได้เลย เหงื่อออกแฉะไปหมด) กลางปีมรสุมโปรเจค ก่อนฝึกงานรถล้มเย็บไป 3 เข็ม นะ… พอเราผ่านพ้นเรื่องเรียนมาตามที่พ่อแม่คาดหวังไว้ให้มีวิชาชีพติดตัว หลายคนอาจจะแบบ เฮ้ย! จบแล้ว สบายแล้ว หางานทำได้แล้วสิ 

Continue Reading…

แสดง Emoji บน PC ได้ไม่ง้อ Mac ด้วย Chromoji

จริงๆ เจ้า Emoji หรือตัวการ์ตูนแสดงอารมณ์ที่เราเห็นกันบ่อยๆ มันดันมาเกิดตอนอยู่ักับ iOS ทีนี้พวกมือถือ Android รวมถึงหลายๆ OS ก็ดันแสดงผลตามไม่ได้ซะงั้น แต่ Android อัพเดทใหม่ตอนนี้ก็แสดงผลเป็นตัว Android สีดำได้ละ ทีนี้ปัญหามาเกิดกับคนใช้ PC อีก เพื่อนก็ชอบส่ง Emoji ผ่าน iPhone ใน Twitter มาจัง เราก็ดูไม่ได้ ถ้าใน Mac ก็ยังแสดงผลเป็นรูปเลย แต่ Windows กับ Linux นี่สิเป็นกล่องสี่เหลี่ยม มองไม่ออกเลย ทำยังไงดี เมื่อวานเลยลองหา Extension ใน Google Chrome ดู ปรากฎว่าเจอเจ้านี่ครับ Chromoji – Emoji for Google Chrome Extension ตัวนี้ไม่มีอะไรมากครับ แค่ติดตั้งลงใน Google Chrome 

Continue Reading…

บันทึกเด็กฝึกงาน : สัปดาห์ที่ 16 [Final]

สัปดาห์ที่ 16 [Final] ต้องขอโทษด้วยที่อัพตอนที่ 16 ช้ามาก คือพอฝึกงานเสร็จ อะไรๆ ก็ถูกลืมไปเรียบร้อย… (ขอโทษค๊าบ T_T) สัปดาห์สุดท้าย อะไรก็ต้องไฟลนก้นสุดๆ พอดีสัปดาห์นี้มันมีวันหยุดคือวันพ่อ 5 ธันวาด้วย ฉะนั้น ทั้งอาทิตย์ก็เลยทำโปรเจคแบบสุดฤทธิ์มาก อย่างน้อยๆ กลับมอก็ต้องมีอะไรติดมือติดมือกลับไป ผลสุดท้ายก็เสร็จเรียบร้อย ได้เวอร์ชั่น Beta ใช้งานได้ละ ทีนี้ก็เหลือไปตบตีกับโฮสก็พอ และด้วยความที่วันหยุดมันตรงกับวันพฤหัส แล้วก็วันศุกร์ทำงาน พี่ๆ ในแลปหลายๆ คนก็เลยลากันไปเยอะ ทำให้ก็มีพี่เลี้ยง พี่หัวหน้าแลป พี่โปรแกรมเมอร์และพี่แชมป์ไปเลี้ยงส่งเราที่ร้านครัวบ้านจิบ อร่อยมว๊ากกกก โฮฮ แล้วร้านอยู่แถวหอพอดีอีก เพิ่งมารู้ว่ามันมีร้านอาหารอร่อยอยู่ตรงนี้วันสุดท้ายพอดี เสียดาย… โดยรวมถือว่าการฝึกงานทั้ง 16 สัปดาห์ของผมก็เรียบร้อยไปด้วยดีครับ สำหรับใครที่อยากเลือกมาฝึกงานอยู่ที่ศูนย์เทคโนโลยีอิเล็กทรอนิกส์และคอมพิวเตอร์แห่งชาติ (NECTEC) จังหวัดปทุมธานี ซึ่งตั้งอยู่ข้างๆ ม.ธรรมศาสตร์ รังสิต ตัวงานจะออกแนวเป็นทั้งการวิจัยและการพัฒนา และมีแลปหลากหลายมาก ฉะนั้น คุณควรมีความรู้มาพอตัว การฝึกสอนงานจากพี่เลี้ยงก็มีบ้าง แต่ส่วนใหญ่ที่ผมเจอนะ ต้องทำงานได้เกือบทุกด้านเลยหละ อย่างมินิโปรเจคที่ทำก็ออกแบบ 

Continue Reading…

บันทึกเด็กฝึกงาน : สัปดาห์ที่ 15

สัปดาห์ที่ 15 สัปดาห์ที่ 15 แล้วสินะ เร็วจังโฟ้ยยยยยยยยยย ประเดิมวันจันทร์ มีงาน NECTEC Race* เป็นงานเดิน-วิ่งเพื่อสุขภาพ แล้วก้มีการแข่งด้วย ได้ยินว่าจะมีงานแข่งวิ่งแบบนี้จากพี่ๆ ในแลปมาสองสามสัปดาห์ละ ตอนแรกนึกว่าวิ่งแบบระยะไกลไรงี้ ผิดคาด มันเป็นการวิ่งรอบที่ทำงานครับ โดยให้เวลา 45 นาที แล้วก็วิ่งไปเรื่อยๆ ครบ 1 รอบจะได้หนังยาง 1 วง เค้าวิ่งกันตอน 9 โมงครึ่ง ตอนแรกก็คิดว่ามันจะร้อนนะ แต่ไปๆ มาๆ ก็รู้สึกดีแฮะ วิ่งสบายดี รอบแรกยังชิวๆ รอบสองเผลอสปีดแข่งกับขาวบ้าน รอบสามน็อคเลยจ้า วิ่งจับเอวแล้วเดินเบี้ยวๆ มาตลอดทางเพราะเสียดท้อง 555 เบ็ดเสร็จตั้งใจว่าจะเอา 5 รอบ ก็ได้ 5 รอบจริงๆ ดีใจ ^^ แต่บ่ายนี้หมดสภาพเลย ทำงานไมไ่ด้เลย เพลีย 5555 ส่วนเรื่องงาน อาทิตย์นี้นั่งปั่นงานที่แลปจนเกือบสามสี่ทุ่มมา 2 

Continue Reading…

การเดินทางของเด็กชายไม่เพอร์เฟค

เด็กชายคนหนึ่ง  เป็นแค่คนๆ นึงที่ไม่ได้เพอร์เฟคอะไร หน้าตาไม่หล่อ เรียนก็ไม่ได้เก่งเทพ เอาตัวรอดไปวันๆ ได้ เป็นแค่เด็กชายคนนึงที่ไม่ได้มีความใฝ่ฝันว่าอยากเป็นอะไรตั้งแต่เด็ก ไม่ได้โดนสังคมหรือครอบครัวบังคับให้เรียนหรือเป็นอะไรตามใจ เด็กชายคนนี้เป็นเด็กต่างจังหวัดที่ชีวิตอยู่แต่กับสิ่งสวยงาม ไม่โดดเรียน ไม่ทำตัวนอกลู่นอกทาง โตขึ้น เด็กชายคนนี้แค่ใช้ของมหัศจรรย์เป็น แต่เด็กชายไม่รู้ด้วยซ้ำว่า ของมหัศจรรย์ชิ้นนั้นทำอย่างไร ? เด็กชายอดทนเรียนจนใกล้จะจบเต็มทีแล้ว จนรู้ว่า ของมหัศจรรย์ชิ้นนั้นทำได้อย่างไร เด็กชายคนนี้ใกล้จะได้กลับไปมอบของขวัญที่พ่อแม่อยากได้ นั่นคือ ความรู้ในการสร้างสิ่งมหัศจรรย์ มันคือสิ่งที่พ่อแม่ให้เด็กชายไม่ได้ แต่ท่านต้องการให้มันอยู่กับเด็กชายตลอดไป  เพื่อการเดินทางต่อไปในอนาคต ซึ่งระหว่างเดินทางอยู่ในวังวนของความรู้ เด็กชายก็คว้าประสบการณ์มากมาย ได้เจอเพื่อนใหม่ มิตรภาพใหม่ มีความสุขในโลกของมิตรภาพใบนั้น และมีความสุขกับวังวนของโลกแห่งการเรียนรู้ใหม่ๆ ใกล้เวลาแล้วที่เด็กชายต้องเปลี่ยนผ่านไปเป็นคนที่ต้องเดินด้วยขาของตัวเอง แต่เคยได้ยินกันไหม “ผู้ใหญ่อาบน้ำร้อนมาก่อน” ผู้ใหญ่ย่อมรู้ดีว่าทุกๆ สิ่ง ทุกๆ อย่างเป็นอย่างไร เด็กชายอยากออกไปผจญโลกกว้าง อยากลองเจ็บบ้าง ล้มบ้าง อยากเจอโลกของมิตรภาพใบใหม่ เจอโลกที่โหดร้ายเกิน และโลกที่ทำให้เด็กชายรู้จักเข้มแข็ง และรู้จักอดทนต่อการใช้ชีวิตบนโลกใบนี้ ผู้ใหญ่ห้ามปรามเด็กชายว่า “โลกใบนี้มันน่ากลัว อย่าไปเลย กลับมาที่เดิมดีไหม ?” เด็กชายคนนี้เดินมาไกลมาก ไกลพอที่เดินกลับไปยังจุดเดิมไม่ได้แล้ว ทางเดินที่เด็กชายเดินมาไม่เหมือนเดิมตั้งแต่เริ่มออกเดินแล้ว แต่ใช่ว่าเด็กชายอยากจะเดินไปเรื่อยเปื่อยอย่างไร้จุดหมาย เด็กชายสัญญากับตัวเองว่า 

Continue Reading…